طبیعت پنهان در آثار « لشیک مونجیک »




                طبیعت پنهان  در آثار « لشیک مونجیک »           
    
ابراهیم بهرامی



    هنرمند از زمانی که نگاه خود را به مسایل جاری زندگی متمرکز می کند  پیوسته از پیرامون  خود الهام می گیرد. آداب و رسوم، زبان، ادبیات،  احساسات و فرهنگ محیط زندگی در آثارش نمود پیدا می کند و هنگامی که این آثار در یک قالب بیانی خاص ارائه می شود ، دریچه هایی برای گفتگو میان خالق اثرومخاطب گشوده می شود که از سویی افکار و عقاید هنرمند بروز پیدا می کند و از طرف دیگر مخاطب در یک تلاش درونی به تفکر و تعمق در محتوای آثار هنری وی  می پردازد.                                  

مونجیک با انتخاب « عکاسی » در کنار کار اصلی اش « تأتر » پنجره ای می گشاید تا از آن طریق ارتباطی ذهنی با محیط و دنیایی که خود متعلق به آن است ، برقرار کند. او در آثار خود درصدد است انسان را به نوعی با طبیعت عکسهایش آشتی دهد و مخاطبین خاصی را به این آشتی دعوت می کند ، او می خواهد جهان را آن طور که دوست دارد ببیند و از این منظر نگاهها را هم به آن سمت سوق می دهد.

لشیک مونجیک دربارة آثارعکاسی خود می گوید: تنها چیزی که باعث می شود موضوعی را عکاسی کنم احساسی که از فضا و شرایط به من منتقل می شود، عکسها را بدون برنامه ریزی خاصی می گیرم و هیچ دلیلی جز احساس درونی ام مرا وادار به عکاسی نمی کند .                                                                    
در عکس های طبیعت او مناظری خیره کننده ، جنگل های سرسبز و دشت های پهناور دیده نمی شوند بلکه تکه هایی جدا شده از طبیعت که کمتر مورد توجه قرار می گیرند و اغلب آنها بعنوان یک بافت          ( تکسچر ) عکاسی شده اند و  گویابه قصد خاصی در عکسهای او رخنه کرده اند به تصویر در آمده اند .                   
 در مجموعه این آثار وجوه مشترکی دیده می شوند که به لحاظ نوع کادر بندی ، انتخاب موضوع و نماهای بسته و تجریدی ، طبیعت پنهانی را به بیننده ارائه می کنند.                                                                
 تاثیر نور بر نماهای بسته و بافت برخی عکس ها القاء حجم نموده و در حقیقت به آنها عمق بخشیده اند مانند عکس« سنگریزه هایی که از سطح خاک بیرون زده اند» یا عکس دیگری که « فرورفتگی های داخل درخت»  آن را همچون اندام و یا چهرة‌انسان ساخته است..                                                           
 مینجیک در این سکوت و آرامش طبیعت  قصد خیال پردازی های شاعرانه و یا حاشیه گفتن های بیهوده در مورد طبیعت و یا با نماد صحبت کردن را ندارد ، بلکه او خیلی ساده و با استفاده از فرم طبیعت را تعریف و تفسیر می کند .                                                                                                                    
تضاد از مهمترین عواملی است که در بیشتر عکس های این هنرمند دیده می شود مانند « رویش لاله های قرمزدرسطح گورستان» و یا تیره روشنی عکسهای طبیعت بی جان که موجب برجستگی موضوع شده است .                                                                                                                                      
در نمایشگاه آثار مینجیک عکس هایی از بناهای معماری کشورهای مختلف دیده می شود که در بیشتر آنها به نگاه عکاسانه و ساختار فرم گرایانه پرداخته شده است تا به جنبه های اسنادی ، تاریخی یا علمی بناها و رعایت تقارن بعنوان یک عنصر ساختاری مهم در این شاخة از عکاسی بسیار مورد توجه وی بوده است .                                                                                                                                             
لشیک مونجیک را نمی توان بدون شناخت وجوه مختلف آثارش که قطعاَ فرصت نمایش آنها به خصوص عکسهای اجتماعی اش حاصل نشده ، بررسی کرد چرا که نگاه او به گوناگونی فرهنگ ها با توجه به سفرهای متعدد وی به اغلب نقاط جهان و ترسیم لایه های درونی زندگی اجتماعی مردم از طریق رسانة عکس می تواند جنبه های مختلف نگرش او به ثبت لحظاتی گریزان از زمان را به مخاطب انتقال دهد.

لشیک مونجینک متولد 1945 میلادی لهستان
فارغ  التحصیل از دانشکده تاریخ هنرلوبلین
استاد دانشگاه های ماری کوری،لوبلین ،
آکادمی هنر ورشو ،آکادمی هنر هلسینکی
پایه گذارسبک « تأتر بی کلام » در لهستان